بهداد نجفی

  بهدادم از تو ممنونم بخاطر این همه احساس زیبا و بی نظیر...این همه شوق وصف ناپذیر... از تو بخاطر این مزه خوشی که به من چشاندی...تو که از تمام شیرینی های دنیا شیرین تری از تو سپاسگذارم...برای نیمه شبهایی که از خواب با صدای دلنشینت ،با خوردن دستهای کوچکت و صدای ملچ ملوچ هایت ، بیدارم میکنی و به یادم می آوری که من مادر شده ام و تو را از شیره جانم سیراب میکنم...سپاسگذارم برای چشمان سیاهت که در تاریکی شب ،نگاهم میکنی و بی خوابی که سهل است ... دلم میخواهد ثانیه متوقف شود از اینهمه شور و احساس... عزیز دله مادر از تو سپاسگذاریم که مارا لایق واژه پدر و مادر دانستی...   قربون قدمهایت ...قدم رنجه کردی و زیر رو ...

امروز 15 فروردین پسرم 40 روزه شد. ظهر بود که مامانی اومد و پسرم رو حموم کردیم . یعنی برای اولین بار خودم حمومش کردم با کمک مامانی جونش. از کاسه چهل کلید که یادگاره مادربزرگ مهربونم هست و همه نوه ها از جمله خودم هم با این کاسه غسل سلامت شدیم چهل بار آب ریختم روی سرو بدن پسر نازنینم و براش آیته الکرسی و سوره حمد خواندم ...و بارها تکرار کردم... عشقه مادر ، "تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد وجود نازکت آزرده ی گزند مباد" ...

من اعتراف می کنم مادرشدن خیلی سخت تر از تصوراتمن بود. من اعتراف می کنم مادرشدن دیدن، شنیدن و لمس کردن به گونه ای متفاوت ازهمه سال های عمر است. من در این سی روز از دنیای مجازی و واقعی جدا شدم. همه دنیا برای من در وجود یک موجود کوچولو خلاصه شد. من خستگی هایی که می گفتیددرک کردم. اعتراف می کنم که پیش از این درک من بسیار ناقص بود. من از قدم زدن بااین موجود کوچولو در خیابان می ترسم. احساس ناامنی از اینکه چگونه از او در برابرتمام خطرات محافظت کنم تمام وجودم را پر می کند. این روزها کمتر از قبل از گریههایش مستاصل می شوم. از صداهای جدید و خنده های غیرارادیش به آسمان می روم....

بهدادم دلم میخواهد از بهار برایت بگویم از نو شدن،             از تازه شدن،                           از شکوفه ها تو بهار منی، رو به زمستان               رو به برف                        رو به سرما رو به یخ زدگ...

پسر کوچولوی مامان بعد از ٥ روز زردتر شد و چون خوب نتونسته بود شیر منو بخوره ،بیلی روبینش رفته بود روی ١٧ و دکترش گفت که باید بستری بشه ، منکه این چند روز به خاطر شیرم انقدر ناراحت بودم و استرس داشتم حالا صورت مظلوم  و چشمای بی حال پسرمم داغون ترم کرده بود فقط دلم میخواست بشینم و اشک بریزم و اگه بابا بهروز و مامانی نبودند حسابی خودم و باخته بودم ،به پیشنهاد عمه لیدا از کابوس بیمارستان رفتن خلاص شدیم و دستگاه کرایه کردیم و یک پرستار باتجربه از بیمارستان میرزا کوچک خان اومد و طریقه استفاده اش رو برامون گفت و خودشم ٣ روز بعد اومد و خون گرفت و جوابشم از بیمارستان برامون فکس کرد و خدا رو شکر بعد از ٣ روز ،عسلکم خوب شد. عزیزه دلم خ...

به به چه پسر گلی دارم من. پسر عزیزم امروز پنجمین روز تولدت،رفتی حموم و خیلی از آب بازی خوشت اومد، اولش میترسیدم مثل یه ماهی لیز بخوری ولی مامانه با دستای مهربونش انقدر خوب تورور شست که کیف کردی. گل پسرم تر و تمیز و تپل مپل اومد بغله مامانش و حسابی شیر خورد و یه خواب خوب و راحت کرد. نازگلم اولین حمامت مبارک...ایشاالله حمام دامادیت! ...

پارسا عزیز خاله دلم میخواد بدونی که خاله پانی روزهای خیلی شیرینی رو با تو نازنینم سپری کرده ،عزیزم تو اولین کسی بودی که تو اوج جوانی ،حسه زیبا و شیرین مادری رو در من برانگیختی و حالا تمام اون روزهای خوب که هیچگاه از خاطرم نمیره داره عمیق تر و پررنگ تر با بهدادم تکرار میشه. نازنین خاله برات بهترین آرزوها رو دارم، از خدای خوبم میخوام که کنار مامان و بابا لحظه های شادی رو بگذرونی و با سلامتی و موفقیت روزهای زندگیت رو سپری کنی.                                    &...

  پسر عزیزم میلاد تو شیرین ترین بهانه ایست که میشود با آن به رنج زندگی هم دل بست و میان این روزها و لحظه های شتاب زده عاشقانه تر زیست. میلاد تو معراج دستهای من است وقتی که روز تولدت را عاشقانه شکر میگویم...  امروز پنج شنبه روزه پنجم اسفند ماه سال ١٣٨٩ هجری شمسی ، بهداد شیرین تر از جان ما ، با وز٣٤١٠ گرم و قد ٥١ سانتیمتر ساعت ١٠:١٠ دقیقه صبح در بیمارستان ساسان ،توسط آقای دکتر فرامرز مصباح  از طریق بیهوشی موضعی با عمل سزارین ،چشم های زیباشو به این دنیای خاکی گشود.                      &...

داریم آخرین ساعت های با هم بودنمون رو به اینشکل تجربه می کنیم. راستش در عین حال که خیلی خوشحالم بالاخره همدیگر رو می بینیمولی راستش یه خرده هم دلتنگم. هم دلتنگ   بابابزرگی که آرزو داشتم بودو کنار مامانه مهربونم از دل شوره هاش کم میکرد.هم مادری که میتونست بابا بهروزت رو همدم و همراه و دلگرمی  باشه و همه با هم ما رو بدرقه می کردن. هم دلتنگ همنفس و همراه کوچولویی که 9 ماه لحظه به لحظه با من بود. توی لحظه های شادی و غم با من بود و هر ضربه و هر تکونش برای منیادآور نبض زندگی بود. یادآور اینکه باید حرکت کرد باید گام برداشت تا زندگی معناپیدا کنه. پسر گلم برای شنید...

  پسره دوست داشتنی ام میخواهم حرفهایی را برایت بگویم که شاید خیلی مادرانه نباشد ، بهترینم برای من مهم نیست که تو تپل باشی و خوشگل ، سفید باشی و قدبلند، متشخص باشی و با شیرین زبانی هایت همه دوست و آشنا را دور خودت جمع کنی،برایم مهم نیست که شاگرد چندم کلاس میشوی و یا چقدر زبان زد و شگفت آور...شاید این چندان مادرانه به نظر نرسد،من نمیخواهم فرزندی داشته باشم تا با او همه جا پز بدهم ... دلم میخواهد که چشم های تو برق بزنند از امید واعتماد به نفس...من یک پسر شاد و امیدوار را به هر چیز دیگری ترجیح میدهم. دلم میخواهد که تو از آنهایی نباشی که در تاریکی نشسته اند و هی ناسزا میگویند،دوست دارم که بلند شوی و شمعی ...